Cervicale osteochondrose: symptomen, behandeling, oefeningen voor cervicale osteochondrose

De laatste jaren klagen steeds meer mensen tussen de 18 en 30 jaar over rugpijn.

Het zomerseizoen is begonnen - het wordt doorgebracht in de tuinbedden. Na het werken grijpen veel mensen hun onderrug vast, voelen ongemak door hun hele lichaam en klagen tegen elkaar: "Chondrosis kwelt me!" Dus wat is deze ziekte, waarvan de juiste naam osteochondrose is?

Osteochondrose is een ziekte van het gewrichtskraakbeen. Het kan zich in elk gewricht ontwikkelen, maar de tussenwervelschijven worden het vaakst aangetast. Osteochondrose is een proces van natuurlijke veroudering van het tussenwervelkraakbeen, waarbij een complex van dystrofische stoornissen ontstaat. Kraakbeen verliest elasticiteit en kracht naarmate het begint te verstarren.

Normaal gesproken verloopt het proces gelijkmatig, treedt botvorming op in alle delen van het kraakbeen, neemt de persoon af in lengte en wordt minder flexibel, maar ervaart geen pijn.

Maar vaak vinden degeneratieve processen asymmetrisch plaats, dat wil zeggen dat zouten worden afgezet in een deel van het kraakbeen, het wordt inelastisch, terwijl het aangrenzende deel nog steeds elastisch blijft. In een dergelijke situatie treden vervormingen op tijdens beweging. In eerste instantie voelt een persoon dit niet; dit wordt gecompenseerd door het gespierde en ligamenteuze “korset” dat de wervelkolom omringt. Als het ene deel van het kraakbeen echter zachter is en het andere harder, zal er meer druk komen op het harde deel, en na verloop van tijd kan dit harde deel barsten en kunnen er microscheurtjes in ontstaan. En dan begint de manifestatie van osteochondrose. Er zijn veel zenuwuiteinden in het kraakbeen, dus zelfs microscheurtjes veroorzaken hevige pijn, die vaker optreedt bij een plotselinge beweging of belasting van de wervelkolom. Mensen noemen deze pijn ‘lumbago’. Meestal is dit een scherpe pijn in de onderrug, hoewel deze ook in een ander deel van de wervelkolom kan voorkomen. Vaker in de onderrug, omdat het de onderrug is die het volledige gewicht van het menselijk lichaam draagt. Hoewel de scheurtjes klein zijn, treedt de pijn alleen op in het gebied van de beschadigde tussenwervelschijf en straalt deze nergens uit.

Er verschijnen scheuren in het vezelige weefsel, in deze ‘jaarringen’, en er begint elastisch weefsel in te worden geperst. De ene ring passeert, de andere bereikt uiteindelijk de buitenste ring, waar het vezelige weefsel het dichtst is. Als deze buitenste ring nu gespannen begint te raken, begint de persoon pijn te ervaren, en niet alleen op één plaats van de wervelkolom, maar ook in het verre laterale deel. Omdat de buitenste ring uitpuilt en druk begint uit te oefenen op de zenuw. In de geneeskunde wordt dit uitsteeksel tussenwervelschijfuitsteeksel genoemd. Waar de pijn zal uitstralen, hangt af van welke zenuwwortel bekneld is en in welk deel van de wervelkolom. Omdat de zenuwen die de werking van alle interne organen controleren uit de wervelkolom komen, kan elk van hen pijn doen: de maag, de lever, het hart, het hoofd en andere. Dit is de reden waarom osteochondrose de ‘grote malingerer’ wordt genoemd.

Alles waar we het over hadden had slechts betrekking op één kraakbeen tussen twee wervels, maar het lichaam is een integraal systeem en als één kraakbeen door een ziekte niet meer werkt, wordt zijn functie overgenomen door naburige kraakbeenderen. Omdat ze onder verhoogde belasting beginnen te werken, verslijten ze sneller en zijn alle hierboven beschreven processen op hen van toepassing. Bovendien beginnen, samen met het kraakbeenweefsel, de ligamenten en spieren van de wervelkolom snel te verouderen - ze worden sclerotisch en houden op hun functies volledig uit te voeren, wat de ziekte verder compliceert en systemisch begint te worden. Artsen noemen dit ‘gewone osteochondrose’.

Als de ziekte zich voortzet - de scheuren in de vezelige buitenring worden groter, deze scheurt en de elastische nucleus pulposus reikt voorbij zijn grenzen - er ontstaat een zogenaamde hernia. Maar we zullen hier de volgende keer in detail over praten, en laten we nu terugkeren naar osteochondrose.

De redenen die veranderingen in de tussenwervelschijven veroorzaken, worden niet volledig begrepen. Mensen beginnen de manifestaties van osteochondrose het vaakst na 35 jaar te voelen. De ontwikkeling en verergering van deze ziekte wordt vergemakkelijkt door verschillende rugblessures, statische en dynamische overbelastingen, evenals trillingen. Hoe ouder iemand is, hoe meer manifestaties hij heeft. Maar de laatste jaren klagen steeds meer mensen tussen de 18 en 30 jaar over rugpijn.

De klinische manifestatie van osteochondrose op jonge leeftijd wordt voornamelijk vergemakkelijkt door erfelijke aanleg. Een dergelijke erfelijke ziekte als spondylitis ankylopoetica is bijvoorbeeld een chronische ontsteking van de tussenwervelschijven. Of een persoon wordt geboren met een soort botpathologie van de wervels, bijvoorbeeld wervels zonder wervels. Of sinds de kindertijd zijn een slechte houding en kromming van de wervelkolom, platvoeten en zwaarlijvigheid waargenomen. De vroege ontwikkeling van osteochondrose kan ook worden veroorzaakt door:

• slechte fysieke conditie, sedentaire levensstijl;
• langdurige blootstelling aan ongemakkelijke houdingen: staan, zitten, liggen; bij het tillen en dragen van zware voorwerpen, bij het uitvoeren van werkzaamheden met frequente veranderingen in de positie van het lichaam - draaien, buigen en strekken, schokkende bewegingen, dit alles verhoogt de druk in de schijven en de belasting op de wervelkolom als geheel sterk;
• overmatige fysieke activiteit, ongelijk ontwikkeld bewegingsapparaat;
• overbelasting van de wervelkolom geassocieerd met voetziekten, maar ook als gevolg van het dragen van ongemakkelijke schoenen, hoge hakken en zwangerschap bij vrouwen;
• nerveuze spanning, stressvolle situaties;
• roken;
• microtrauma's - verschillende stoten op de wervelkolom tijdens vallen; vooral als je van een hoogte op je voeten valt; uw hoofd tegen het water slaan tijdens het duiken; snelle, scherpe bochten van het lichaam. In de regel herinnert een persoon zich deze microtrauma's misschien niet, maar de wervelkolom herinnert het zich omdat er microscheurtjes in voorkomen.

Speciale vermelding verdient de professionele sport met zijn grote fysieke activiteit. Terwijl ze serieuze prestaties proberen te bereiken, ondergaan atleten hyperstress op de wervelkolom, en aangezien dit mensen met een zeer sterke wil zijn, proberen ze geen aandacht te besteden aan rugpijn, ze zetten stress door de pijn - en de wervelkolom 'gaat kapot'. Een plotselinge stopzetting van een professionele training kan ook veel problemen voor de wervelkolom veroorzaken. Zacht gezegd: serieuze beroepssport is niet gezond. Lichamelijke opvoeding is noodzakelijk voor de gezondheid.

Patiënten die lijden aan osteochondrose klagen over:

• constante pijnlijke rugpijn, gevoelloosheid en pijn in de ledematen
• verhoogde pijn bij plotselinge bewegingen, lichamelijke activiteit, zwaar tillen, hoesten en niezen
• verminderd bewegingsbereik, spierspasmen
• met osteochondrose van de cervicale wervelkolom: pijn in de armen, schouders, hoofdpijn; het is mogelijk het zogenaamde vertebrale arteriesyndroom te ontwikkelen, dat bestaat uit de volgende klachten: lawaai in het hoofd, duizeligheid, flitsende vlekken, gekleurde vlekken voor de ogen in combinatie met een brandende, kloppende hoofdpijn;
• met osteochondrose van de thoracale wervelkolom: pijn in de borst (zoals een paal in de borst), in het hartgebied en andere inwendige organen;
• met osteochondrose van de lumbosacrale wervelkolom: pijn in de onderrug, uitstralend naar het heiligbeen, de onderste ledematen en soms naar de bekkenorganen.

Zonder behandeling treden gewichtsverlies en atrofie van de ledematen op.

Ter referentie

De menselijke wervelkolom bestaat uit wervels, daartussen bevinden zich kraakbeen dat als schokdempers fungeert tijdens elke beweging van de wervelkolom, zoals pakkingen op auto-onderdelen. Als ze er niet waren, zouden de wervels tegen elkaar schuren. Bovendien versterkt kraakbeen de wervelkolom, alsof het de wervels aan elkaar lijmt. Kraakbeen bestaat uit twee soorten weefsel: elastisch weefsel verweven met vezelig weefsel. Dit is hoe de natuur het heeft gemaakt: zodat het elastische weefsel, of nucleus pulposus, zich niet verspreidt, zit er vezelachtig weefsel omheen, zoals jaarringen. De voeding van het kraakbeen vindt diffuus en langzaam plaats, wat het herstel van de tussenwervelschijven na lichte verwondingen en stress bemoeilijkt.

Diagnostiek

Een voorlopige diagnose wordt gesteld tijdens het eerste onderzoek van de patiënt. Het onderzoek wordt doorgaans uitgevoerd door een neuroloog in verband met de klachten van de patiënt. De wervelkolom wordt onderzocht terwijl de patiënt staat, zit en ligt - zowel in rust als in beweging. Palpatie van de wervelkolom stelt u in staat de onderzoeksgegevens aan te vullen: bepaal de aan- of afwezigheid van misvorming, verduidelijk de locatie, mate en aard van de pijn. Tijdens palpatie wordt ook spanning in de spieren naast de wervelkolom opgemerkt, omdat de meeste verwondingen en ziekten van de wervelkolom gepaard gaan met een toename van de spiertonus. Spinale flexie wordt gebruikt om het bewegingsbereik in verschillende delen van de wervelkolom te bepalen.

De hoofdrol in het onderzoek van de wervelkolom wordt gespeeld door radiografie, computertomografie en magnetische resonantiebeeldvorming, met behulp waarvan het schadeniveau wordt bepaald, de diagnose wordt verduidelijkt en gespecificeerd en verborgen pathologieën worden onthuld. Met diagnostische gegevens kan de behandelende arts de behandeltactiek bepalen en de meest effectieve behandelmethoden selecteren.

Behandeling

Wie behandelt osteochondrose niet? Het ergste is dat het in de meeste gevallen niet de artsen zijn die dit doen. Hoewel een neuroloog met de patiënt moet werken. Hij is het die bepaalt hoe een bepaalde patiënt moet worden behandeld. Behandeling van osteochondrose en de complicaties ervan wordt uitgevoerd met behulp van conservatieve methoden die gericht zijn op het elimineren van pijn, disfunctie van de wervelkolomwortels en het voorkomen van de voortgang van dystrofische veranderingen in de wervelkolom.

De duur van de behandeling van osteochondrose en de complicaties ervan hangen voornamelijk af van de ernst van de ziekte, leeftijdsgebonden veranderingen en de gebruikte behandelmethoden. Zoals de praktijk laat zien, duurt de actieve fase van de behandeling in de meeste gevallen één tot drie maanden. Aan het begin van de behandeling kunnen sommige patiënten meer pijn ervaren als gevolg van de reactie van het spierstelsel op invloeden die ongebruikelijk zijn voor het lichaam. Pijnlijke gevoelens worden in korte tijd verlicht. Het resultaat van de behandeling hangt grotendeels af van het gedrag van de patiënten zelf, van wie geduld, doorzettingsvermogen, doorzettingsvermogen, een zekere mate van wilskracht, strikte implementatie van alle aanbevelingen en de wens om te herstellen vereist zijn.

Complexe conservatieve behandeling omvat fysiotherapie, fysiotherapie, massage, manuele therapie, spinale tractie, reflexologie, kinesiologische taping en medicamenteuze therapie.

Een paar eenvoudige oefeningen op de werkplek helpen het optreden en de ontwikkeling van spinale osteochondrose voorkomen.

Therapeutische oefening (fysiotherapie) - de belangrijkste methode van conservatieve behandeling is het creëren van gedoseerde belastingen. Dit wordt bereikt door regelmatige oefeningen met revalidatieapparatuur en gewrichtsoefeningen. Als gevolg van de oefeningen verbetert de bloedcirculatie, wordt het metabolisme en de voeding van de tussenwervelschijven genormaliseerd, neemt de tussenwervelruimte toe, wordt een spierkorset gevormd en wordt de belasting van de wervelkolom verminderd. Een reeks oefeningen wordt voorgeschreven door een fysiotherapiearts.

Fysiotherapie - een behandelmethode waarbij gebruik wordt gemaakt van fysieke factoren: laagfrequente stromen, magnetische velden, ultrageluid, laser en andere. Het wordt gebruikt om pijn, ontstekingsprocessen en revalidatie te verlichten. Bij het gebruik van fysiotherapeutische methoden wordt de behandeltijd voor de ziekte verkort, neemt de effectiviteit van het gebruik van medicijnen toe en wordt de dosering ervan verlaagd, en zijn er geen bijwerkingen die kenmerkend zijn voor medicamenteuze behandeling. De procedures worden voorgeschreven door een fysiotherapeut.

Masseren - een effectieve methode om spierspanning en spierpijn te verminderen en de bloedcirculatie te verbeteren. Welk type massage, de duur en het volume nodig is voor een bepaalde patiënt, wordt bepaald door een neuroloog.

Manuele therapie — een individueel geselecteerde reeks handmatige effecten op het bewegingsapparaat om acute en chronische pijn in de wervelkolom en gewrichten te verlichten, evenals het bewegingsbereik en de juiste houding te vergroten. De patiënt wordt behandeld door een chiropractor.

Wervelkolomextensie (tractie) - een behandelmethode met individueel geselecteerde belasting. Er is tractie onder water en tractie met behulp van speciale apparatuur. De procedure is gericht op het vergroten van de tussenwervelruimte, het verlichten van pijn en het herstellen van de anatomisch correcte vorm van de wervelkolom.

Acupunctuur (reflexotherapie) — verschillende therapeutische technieken en methoden om de reflexogene zones van het menselijk lichaam en de acupunctuurpunten te beïnvloeden. Het gebruik van reflexologie in combinatie met andere therapeutische methoden verhoogt de effectiviteit ervan aanzienlijk. Meestal wordt reflexologie gebruikt voor osteochondrose die gepaard gaat met pijn, om gespannen spieren te ontspannen en de spanning van het kraakbeen te verlichten.

Kinesiologische taping - een behandelmethode waarbij een speciale elastische pleister (kinesiotape) wordt aangebracht op de gewonde delen van het lichaam.

Kinesiotape wordt op een gewond of ziek deel van het lichaam aangebracht en daar een tijdje gelaten. Dit duurt gewoonlijk drie tot vijf dagen; in sommige gevallen wordt een pleister met versterkte lijm gebruikt, die een hele week kan duren. Bij het aanbrengen van kinesiotapes op een beschadigde spier of gewricht worden verschillende spanningen van de tape gebruikt, waardoor deze een deel van de belasting op de beschadigde spier of het beschadigde gewricht op zich neemt. Daarom verbetert kinesiologisch tapen, door de ruimte tussen de weefsels te vergroten, de functionele eigenschappen van spieren, versnelt het de verwijdering van metabolieten uit weefsels en vermindert het de pijn; bevordert de lokalisatie van het ontstekingsproces en vervolgens de volledige eliminatie ervan. Dankzij de verbeterde circulatie in de paravertebrale spieren neemt ook de diffuse voeding van het kraakbeen toe, wat bijdraagt aan hun snelle herstel. Een correct aangebrachte pleister heeft binnen 20 minuten na het aanbrengen een therapeutisch effect op de patiënt. Bovendien sluit het de mogelijkheid van combinatie met andere vormen van behandeling, zoals beweging of fysiotherapie, niet uit.

Medicamenteuze therapie is geïndiceerd tijdens de periode van exacerbatie van de ziekte, gericht op het verlichten van pijn, het verlichten van het ontstekingsproces en het verbeteren van metabolische processen door het innemen of toedienen van medicijnen met behulp van intramusculaire of intraveneuze injecties.

Bij een acute pijnaanval is het eerste wat u moet doen de bewegingen beperken, de persoon in een rustige liggende positie brengen en een pijnstiller innemen. Je hoeft alleen maar te onthouden dat mensen die aan maagaandoeningen lijden het medicijn heel voorzichtig moeten innemen en de maag moeten beschermen met coatingmiddelen. En onthoud ook dat een scheur in het kraakbeen binnen drie weken geneest en de pijn binnen een week verdwijnt, maar gedurende twee weken is het regime zacht voor de wervelkolom - geen scherpe bochten en geen zwaar tillen. Het beste is om een korset te plaatsen op het deel van de wervelkolom dat in rust moet blijven; nu worden ze vrij verkocht.

Hoewel elk van de bovenstaande methoden zeer effectief is, kan een blijvend therapeutisch effect alleen worden verkregen door ze te combineren met oefeningen met revalidatieapparatuur, dat wil zeggen door een volwaardig spierkorset te creëren.

On-topic

Osteochondrose van de wervelkolom verschijnt niet toevallig en verschijnt niet onmiddellijk; het ontwikkelt zich geleidelijk over een lange tijd. Iedereen kan deze ziekte voorkomen met behulp van preventieve maatregelen - ze kosten niet veel tijd, maar de effecten en voordelen zijn langdurig.

De plaag van onze tijd zijn lange uren achter een computer zitten. Geen rust voor de wervelkolom. Het zou goed zijn om deze eenvoudige aanbevelingen op te volgen:

1. Het is verboden om op één plek in één houding te zitten! Sta elk half uur op, loop rond, doe een warming-up en rek je uit.
2. Wanneer u op uw werk in een bureaustoel of stoel zit, kies dan een positie zodat uw rug zoveel mogelijk op de achterkant van het meubilair rust. Probeer tijdens het zitten uw houding te controleren en uw rug recht te houden. Bij een correcte zithouding moeten uw voeten op de grond rusten, dit vermindert de belasting van de wervelkolom.
3. Voor zittend werk zijn moderne bureaustoelen en fauteuils met verstelbare rugleuninghoeken en -hoogten het beste meubilair voor ziektepreventie. Dergelijk meubilair fixeert de wervelkolom in de juiste positie, herhaalt de rondingen en neemt daardoor een deel van de belasting op zichzelf over, met als gevolg dat de spanning in de rugspieren wordt verzwakt. Je voeten moeten op de grond staan of op een speciale standaard; het is raadzaam dat uw knieën tijdens het zitten iets hoger zijn dan uw heupgewrichten.

Oefeningen op de werkplek om osteochondrose te voorkomen

Een paar eenvoudige oefeningen op de werkplek helpen het optreden en de ontwikkeling van spinale osteochondrose voorkomen.

Oefeningen voor cervicale osteochondrose:

Buig je armen bij de ellebogen, plaats je vingers op je schouders. Maak in een langzaam tempo cirkelvormige rotatiebewegingen heen en weer.

Uitgangspositie - handen achter je hoofd, vingers gevouwen. Trek uw ellebogen naar achteren, adem in, duw uw ellebogen naar voren - adem uit.

Haal diep en vrij adem door je neus en uit door je mond. Herhaal meerdere keren.

Oefeningen voor thoracale osteochondrose:

Leun zo ver mogelijk achterover in uw bureaustoel en rek u eenvoudigweg krachtig uit, terwijl u uw handen zo ver mogelijk achter uw rug plaatst.

Hef uw armen omhoog en strek ze uit, haal langzaam diep adem, laat uw armen zakken - adem uit.

Breng uw schouders meerdere keren omhoog en omlaag.

Knijp je schouderbladen stevig samen, houd ze een paar seconden vast en ontspan dan volledig.

De oefeningen zijn niet ingewikkeld en je kunt ze op elk vrij moment doen.

Oefeningen voor lumbale osteochondrose:

Oefeningen om lumbale osteochondrose te voorkomen worden dagelijks uitgevoerd en slechts 10-15 minuten zijn voldoende. Het positieve effect zal, op voorwaarde dat elke oefening regelmatig wordt uitgevoerd, niet lang op zich laten wachten - je kunt de ziekte lange tijd vergeten.

1. Ga met je rug naar het bureaublad staan, handen op de tafel, draai je lichaam naar links en vervolgens naar rechts.
2. Positie - staand, buig in verschillende richtingen. De buigoefening wordt meerdere keren uitgevoerd.
3. Steek uw handen omhoog en schud ze, laat uw handen zakken en zit een paar seconden met uw handpalmen gesloten.
4. Terwijl u in een bureaustoel of stoel zit, ontspant u uw rug zoveel mogelijk en ademt u diep in.

Aan het begin van de behandeling kunnen sommige patiënten meer pijn ervaren als gevolg van de reactie van het spierstelsel op invloeden die ongebruikelijk zijn voor het lichaam. Pijnlijke gevoelens worden in korte tijd verlicht.

Bij lichamelijke oefening moet een persoon zich op zijn gemak voelen. Het belangrijkste is dat je zowel tijdens de les als daarna een staat van comfort voelt, maar in geen geval pijn.

En nu wat dagelijks advies:

Vermijd zware voorwerpen. Als je echt niet zonder kunt, buig dan tijdens het tillen je ruggengraat niet; het is beter om te hurken en op te tillen. Verdeel de gewichten gelijkmatig; het is beter om twee tot drie kilo met beide handen te nemen dan vier tot zes in één.

Zoek altijd een comfortabele houding, of u nu uw appartement stofzuigt, telefoneert of een boek leest. Pijn is de waakhond van uw gezondheid.

Veel hangt af van hoe iemand rust of slaapt. Als er pijn of ongemak optreedt na het slapen, verander dan de positie van het bed, maak het zachter of harder, zet het hoofdeinde van het bed hoger of lager. Zorg ervoor dat er geen onaangename sensaties zijn na het ontwaken. Het is schadelijk om op veren bedden en een te hard bed te slapen. Het is beter om een halfharde te gebruiken: leg een paar katoenen matrassen op het multiplex. Je hoofd moet op een klein kussen rusten en je schouder moet op de bank blijven.

Accent

Kinesiotape werd bijna een halve eeuw geleden ontwikkeld door de Japanse arts Kenzo Kase. De methode biedt spieren en ligamenten constante ondersteuning, versnelt hun onafhankelijke genezing zonder het gebruik van medicijnen - tabletten, zalven. Aanvankelijk werd de kinesiologische taping-methode door professionele atleten gebruikt als alternatief voor verschillende pijnstillers bij blessures aan spieren, gewrichten en ligamenten. Tegenwoordig wordt kinesiologisch tapen gebruikt door neurologen, orthopedisten en traumatologen bij de behandeling van verschillende ziekten, waaronder osteochondrose. Het belangrijkste voordeel van deze methode is dat de procedure voor het aanbrengen van kinesiotapes vrij eenvoudig is en dat de tape zelf de beweging van de patiënt niet beperkt.